یادم اومد که من برای مدت زیادی فکر می‌کردم که نامرئی هستم. واقعن احساس نامرئی بودن داشتم. فکر می‌کردم که فقط من می‌تونم بقیه رو ببینم و خودم کاملا مخفی هستم. نمی‌دونم چرا همچین فکری داشتم اما یهو وسط خط عابر پیاده به همچین جوابی رسیدم که می‌تونه دلیل خیلی از اتفاقات یک سال گذشته باشه.

بدجنس عزیز، بیماری، روابط و آدمای جدید و کلی ماجرای دیگه که فصل به فصل عوض شدن چه همه بیشتر منو نامرئی کردن! اونقدر که دیگه خودمم خودمو ندیدم. این روزا دارم مرئی می‌شم، نمی‌دونم چه اتفاقی افتاده دقیقن اما افتاده اونم از این توو نه از بیرون. این روزا یه چیزای جالبی در مورد خودم هی داره روشن می‌شه که قبلن روشن بودن اما یادم نمی‌یاد کی. یا اصلن یادم نمی‌یاد کی و چجوری خاموش شدن. اما خوشحالم که دارم برمی‌گردم. مثل این آدمایی که توی فیلما رفتن توو کما و یهو پرستار داد می‌زنه "اون برگشت". حالا منم که دارم برمی‌گردم اما به فیزیوتراپی و گفتاردرمانی و کلی مراقبت دیگه احتیاج دارم هنوز تا همه لامپا دوباره روشن بشن.

هی سلام به خودم

بعضی از روزا توی تعریف زندگی روزمره‌ی آدم نمیگنجن. روزها یا ساعت‌هایی که خدا تصمیم میگیره قسمتی از زندگی آدم‌های خوشحال یا بهتره بگم خوش شانس رو بهت بچشونه. مثل اون جمعه شب دوازدهم آذر یا همین یکشنبه‌ی پیش برنامه سورپرایز تولد. فقط بعضی روزا خدا از این حال‌ها به آدم میده. میذاره از ته دل بخندی و دلتنگی‌ها و غصه‌ها و تنهایی‌هاتو فراموش کنی. بعد همه چیز رو به حالت قبل برمی‌گردونه. این جور موقع‌ها فقط باید تا می‌تونی در لحظه زندگی کنی. نباید فکر کنی که دو ساعت دیگه یا فردا هم از این خبراست.
واسه همین لحظات غیر منتظره توی آذر ماهه که دوستش دارم. همیشه آذر هر سال، یه اتفاقاتی چه خوب و چه بد به طرز ویژه‌ای توی زندگی من افتاده. اولیش ورود به این دنیا و برای آخریش هنوز چند روزی وقت هست.